विजेच्या धक्क्याने तरूण शेतकऱ्याचा मृत्यू ...

विजेच्या धक्क्याने तरूण शेतकऱ्याचा मृत्यू …

अंबड प्रतिनिधी (मुकेश डूचे):- अंबड तालुक्यातील शोभा नगर येथील दीपक बाबासाहेब काकडे वय ३८ वर्ष या शेतकऱ्यांचा विजेचा धक्का लागुन दुर्दैवी मृत्यू झाला आहे.
चार दिवसांपूर्वी दिपक काकडे हे शोभा नगर येथील शेतात पिकांना पाणी देण्यासाठी गेले असता त्यांना विजेचा जोरदार धक्का लागला हि गोष्ट शेजारील शेतकऱ्यांच्या लक्षात येताच त्यांनी घटनास्थळी धाव घेत परीसरातील नागरीकांना बोलवुन‌ दिपक काकडे यांना तात्काळ अंबड येथील उपजिल्हा रुग्णालयात दाखल केले व त्यानंतर छत्रपती संभाजीनगर येथील खाजगी रुग्णालयात दाखल केले परंतु विजेचा जोरदार धक्का लागल्याने छत्रपती संभाजीनगर येथे उपचार दरम्यान दीपक बाबासाहेब काकडे या तरुण शेतकऱ्याचा मृत्यू झाला आहे.त्यांच्या या अपघाती निधनाने परीसरात हळहळ व्यक्त करण्यात येत आहे, त्याच्या पाश्चात आई, वडील ,बायको व दोन लहान मुलं असा परिवार आहे..

भाग १ : माझ्या प्रवासाची सुरुवात..

मी एका सामान्य घरात सुरुवात केली. सुरुवातीपासूनच, माझा प्रवास घराच्या मूल्यांनी, शिस्तीने आणि प्रेमाने मार्गदर्शित झाला. खेळ, शिक्षण आणि कुटुंबाच्या प्रेमामुळे मला लहानपणी जग खूप सुंदर वाटायचे. माझ्या आयुष्यातील पहिले धडे माझे पहिले पाऊल उचलताना, पुन्हा उठताना पडण्यापासून आणि माझ्या पालकांच्या प्रोत्साहनातून मिळाले. त्यावेळी आनंद मिळवणे हे एकमेव स्वप्न होते. तथापि, या सामान्य सुरुवातीने मला कठोर परिश्रम, प्रेम आणि प्रामाणिकपणाचे मूल्य शिकवले. ही सुरुवातीची कृती माझ्या प्रवासाचा आधारस्तंभ ठरली.

जसजसे मी मोठे होत गेलो तसतसे जगाकडे पाहण्याचा माझा दृष्टिकोन बदलत गेला. शाळेतील अनुभव, मैत्री आणि शिक्षकांच्या सल्ल्याने माझ्या डोक्यात नवीन कल्पनांसाठी जागा निर्माण झाली. या काळात, मला हे देखील जाणवले की अपयश हा शेवट नाही. मी अनेक प्रश्न, स्वप्ने आणि त्यांचे अनुसरण करण्याची इच्छा निर्माण करू लागलो. या सर्वांमधून – जिंकणे आणि हरणे – मला मी कोण आहे हे कळू लागले. हळूहळू, मी शांतपणे विचार करण्याची क्षमता आणि योग्य आणि अयोग्य यात फरक करण्याची क्षमता विकसित केली. या टप्प्याने माझ्या मार्गात बदल घडवून आणला.

जसजसे मी तरुण होत गेलो तसतसे माझ्या आयुष्यातील ध्येयांची यादी वाढत गेली. काही अशक्य वाटत होती, काही मोठी होती आणि काही सरळ होती. तथापि, त्या आकांक्षा पूर्ण करणे हे माझे ध्येय बनले. शाळा, काम आणि भविष्य यांच्याशी जुळवून घेत असताना, अनेक आव्हानात्मक प्रसंग आले. माझ्यावर निराशा आणि आत्म-शंकेचे क्षण आले, परंतु अखेर मी पुन्हा उभे राहण्याची ताकद मिळवली. माझ्या ध्येयांच्या जवळ जाण्यासाठी मी घाबरत होतो, परंतु माझ्या चिकाटीने आणि माझ्या कुटुंबाच्या प्रोत्साहनाने मला मदत केली. हा माझ्या प्रवासातील महत्त्वाचा क्षण होता.